Anutosh

Anutosh, schilder

Het zien van een paar van de recente schilderijen van Anutosh inspireerde me al snel tot een vraag. Hoe zou dat allemaal gaan werken als een ensemble in een ruimte waar geen andere kunst te zien zou zijn dan alleen dit ? En dan alle werken horizontaal, op korte afstand van elkaar geplaatst en in elkaars verlengde ? Het voorbeeld dat de verbeelding te hulp schoot was natuurlijk dat van de zaal beneden in het Musée du Jeu de Paume in Parijs, met ter plaatse niets dan waterlelies van Monet, Een wereld van de aanwijsbare zintuiglijke ervaring dus – waterlelies, water, licht – wat de schilderijen van Anutosh juist niet doen verwachten. Maar ook bij hem zou het een wereld zijn: een eenheid die bij alle variatie van verschijnen de beschouwer als een eenheid omringt.

Voor de duidelijkheid: wat we krijgen te zien van die eenheid is telkens slechts een glimp ervan. Hoe ruim van maat de doeken op zichzelf ook zijn, steeds gaat de wereld die zij binnen ons gezichtsveld brengt de maat van het schilderij te buiten. Een uitsnede, een fragment, een brokstuk: meer wil zich niet laten vangen binnen het kader, getuige de vele onderbrekingen door de rand. Juist die onderbrekingen echter suggereren tegelijk een grenzeloosheid, zoals het fragment van een wolkenlucht dat doet voorbij het kozijn van een raam. De suggestie wordt ondersteund door een gelaagdheid van het beeld naar een diepte toe. Wat zich voor onze ogen afspeelt bevindt zich inderdaad in een wereld. De vormen kunnen zich er vrij bewegen, zoals de vissen in de onverkavelde ruimte van de zee. Zelf kunnen die vormen trouwens zeer plastisch zijn, dus alleen in een ruimte bestaanbaar, of ze blijken in hun binnenste nog architecturen van kleurige vlakken te kunnen bevatten. Ook het oog van de beschouwer kan er dus op reis, meegelokt door en langs de coulissen van een landschap dat hij nooit eerder betrad. Toch wil het schilderij ons nergens doen vergeten dat we in de eerste plaats voor een stuk schilderkunst staan. Wat onder andere betekent: voor een lap met verf bestreken linnen, dus voor een plat vlak. Het oog hoeft zich nergens te laten bedriegen want de schilder speelt open kaart. Het is de verf als verf, in vele van zijn soorteigen gedragingen en vooral in het onderlinge contrast daarvan, die ons de ruimte doet beleven; het is de toets als toets die hier en daar de plastiek oproept, de kleur als kleur die ons naar andere werelden brengt. En wat de vormen die aan ons oog voorbij trekken ook aan werkelijkheden vermogen te suggereren – de ene beschouwer ziet er diepzeegedierten in, de ander een wereld van micro-organismen, een derde de paddestoelen van een herfstig bos – op de keper beschouwd ontbreekt aan de meeste ervan elke voorstelling. Ze zijn concreet ofwel zuiver abstract. Een paradox dus eigenlijk, want weinig mensen zullen dit werk ervaren als een louter vormenspel. De paradox heeft van doen met de gefascineerdheid van Anutosh met de schilderkunst als een wereld van visuele en tactiele mogelijkheden, van wat er allemaal met de verf en de kwast op zichzelf en met de kleur en de vorm op zichzelf te suggereren en te bereiken valt. Zo hanteert hij bijvoorbeeld de kwast en de spuitbus, het toevalseffect en de zorgvuldige plaatsing van vorm en accent, de transparantie en de verdichting van pigment en van kleur naast elkaar of elkaar overlappend in hetzelfde schilderij.
Maar daar komen dus tevens die ruimtelijk effecten van en die suggestie van krioelend leven. Want Anutosh is ook nog een mens die veel kijkt, die veel reisde en die veel informatie tot zich neemt en verwerkt. Bovendien vormde hij zich een wereldbeeld waarin de krachten van natuur en geest een belangrijke plaats innemen. En wat vooral zijn tekeningen ons onthullen: hij is gezegend met een fantasie die slechts weinig stof behoeft om tot een uitbundige bloei te worden gebracht. Ook van dit alles komt het nodige terecht in de schilderijen, die tegelijk verkenningstochten naar de mogelijkheden van de schilderkunst zijn.
Wat is de ware schilderkunst ? Voor mij is het een schilderkunst die zich legitimeert met de eigen middelen en die nietttemin iets anders, iets persoonlijks in het beeld weet te vangen. Een schilderkunst dus zoals bijvoorbeeld – en bij uitnemendheid - de schilderkunst van Anutosh.

Hans Sizoo


	Anutosh, schilder Het zien van een paar van de recente schilderijen van Anutosh inspireerde me al snel tot een vraag. Hoe zou dat allemaal gaan werken als een ensemble in een ruimte waar geen andere kunst te zien zou zijn dan alleen dit ? En dan alle werken horizontaal, op korte afstand van elkaar geplaatst en in elkaars verlengde ? Het voorbeeld dat de verbeelding te hulp schoot was natuurlijk dat van de zaal beneden in het Musée du Jeu de Paume in Parijs, met ter plaatse niets dan waterlelies van Monet, Een wereld van de aanwijsbare zintuiglijke ervaring dus – waterlelies, water, licht – wat de schilderijen van Anutosh juist niet doen verwachten. Maar ook bij hem zou het een wereld zijn: een eenheid die bij alle variatie van verschijnen de beschouwer als een eenheid omringt. Voor de duidelijkheid: wat we krijgen te zien van die eenheid is telkens slechts een glimp ervan. Hoe ruim van maat de doeken op zichzelf ook zijn, steeds gaat de wereld die zij binnen ons gezichtsveld brengt de maat van het schilderij te buiten. Een uitsnede, een fragment, een brokstuk: meer wil zich niet laten vangen binnen het kader, getuige de vele onderbrekingen door de rand. Juist die onderbrekingen echter suggereren tegelijk een grenzeloosheid, zoals het fragment van een wolkenlucht dat doet voorbij het kozijn van een raam. De suggestie wordt ondersteund door een gelaagdheid van het beeld naar een diepte toe. Wat zich voor onze ogen afspeelt bevindt zich inderdaad in een wereld. De vormen kunnen zich er vrij bewegen, zoals de vissen in de onverkavelde ruimte van de zee. Zelf kunnen die vormen trouwens zeer plastisch zijn, dus alleen in een ruimte bestaanbaar, of ze blijken in hun binnenste nog architecturen van kleurige vlakken te kunnen bevatten. Ook het oog van de beschouwer kan er dus op reis, meegelokt door en langs de coulissen van een landschap dat hij nooit eerder betrad. Toch wil het schilderij ons nergens doen vergeten dat we in de eerste plaats voor een stuk schilderkunst staan. Wat onder andere betekent: voor een lap met verf bestreken linnen, dus voor een plat vlak. Het oog hoeft zich nergens te laten bedriegen want de schilder speelt open kaart. Het is de verf als verf, in vele van zijn soorteigen gedragingen en vooral in het onderlinge contrast daarvan, die ons de ruimte doet beleven; het is de toets als toets die hier en daar de plastiek oproept, de kleur als kleur die ons naar andere werelden brengt. En wat de vormen die aan ons oog voorbij trekken ook aan werkelijkheden vermogen te suggereren – de ene beschouwer ziet er diepzeegedierten in, de ander een wereld van micro-organismen, een derde de paddestoelen van een herfstig bos – op de keper beschouwd ontbreekt aan de meeste ervan elke voorstelling. Ze zijn concreet ofwel zuiver abstract. Een paradox dus eigenlijk, want weinig mensen zullen dit werk ervaren als een louter vormenspel. De paradox heeft van doen met de gefascineerdheid van Anutosh met de schilderkunst als een wereld van visuele en tactiele mogelijkheden, van wat er allemaal met de verf en de kwast op zichzelf en met de kleur en de vorm op zichzelf te suggereren en te bereiken valt. Zo hanteert hij bijvoorbeeld de kwast en de spuitbus, het toevalseffect en de zorgvuldige plaatsing van vorm en accent, de transparantie en de verdichting van pigment en van kleur naast elkaar of elkaar overlappend in hetzelfde schilderij. Maar daar komen dus tevens die ruimtelijk effecten van en die suggestie van krioelend leven. Want Anutosh is ook nog een mens die veel kijkt, die veel reisde en die veel informatie tot zich neemt en verwerkt. Bovendien vormde hij zich een wereldbeeld waarin de krachten van natuur en geest een belangrijke plaats innemen. En wat vooral zijn tekeningen ons onthullen: hij is gezegend met een fantasie die slechts weinig stof behoeft om tot een uitbundige bloei te worden gebracht. Ook van dit alles komt het nodige terecht in de schilderijen, die tegelijk verkenningstochten naar de mogelijkheden van de schilderkunst zijn. Wat is de ware schilderkunst ? Voor mij is het een schilderkunst die zich legitimeert met de eigen middelen en die nietttemin iets anders, iets persoonlijks in het beeld weet te vangen. Een schilderkunst dus zoals bijvoorbeeld – en bij uitnemendheid - de schilderkunst van Anutosh. Hans Sizoo
	Anutosh, painter Seeing a couple of Anutosh's recent paintings inspired me to ask myself a question: how would they work together in a space where – except for these – no other art was to be seen? And if all the works would be placed horizontally, close together and in line? The example that came to mind to help my imagination was – of course – the room in the orangerie at the Louvre in Paris, where Monet’s water lilies are the only works on display. This is a world of apparent sensory perception – water lilies, water, light – contrary to what Anutosh's paintings evoke. But in his case it would be a world as well, a unity that would surround the viewer in all its various manifestations. To be perfectly clear: we only get to see a glimpse of this unity in each painting. However large these canvasses are, the world they bring into our line of sight always exceeds the limits of the painting. A section, a fragment or a scrap is all that can be captured within the margins – as is shown by the many shapes that are cut off by the edge of the painting. Yet at the same time, these very cut off shapes evoke a certain limitlessness, as a fragment of cloudy sky does when it is blocked out by a window frame. This evocation is supported by the depth of the layers in the image. That which is happening within our view is indeed situated in a world where forms can move freely, like fish in the undivided expanse of the sea. Sometimes these forms are very sculptured and can therefore exist only in a three-dimensional space, or it turns out that they are able to contain a whole architecture of colourful surfaces within themselves. So even the eye of the viewer can go on a journey there, lured on through and along the prospects of a landscape where he has never been before. However, the picture does not in any way want us to forget that we are looking at a piece of painting. Among other things, this means a length of linen daubed with paint and – therefore – a flat surface. There is no need for the eye to allow itself to be deceived, because the painter has laid his cards on the table. It is the paint as such, both in the ways it behaves as a substance and in the contrasts between those behaviours, that creates a feeling of space; in some places it is the brushstrokes themselves that create the sculptural effect, and the colours as such that transport us to other worlds. And whatever realities are evoked by the forms that pass before our eyes – one viewer will see creatures of the deep sea, another a world of micro-organisms, the third the mushrooms of an autumnal forest – in the end, most of them are not really depicted at all. Paradoxically, while the paintings are concrete or purely abstract, very few people will think of them as a mere play of forms. The paradox has to do with Anutosh's fascination with painting as a world of visual and tactile possibilities, with that which can be evoked and achieved with paints and brushes alone and with mere colour and form. In one painting he may use – for instance – both brushes and spray cans; forms and touches both carefully placed or brought about by coincidence; transparency and opacity of pigments and colours side by side and overlapping each other. But this as well is the cause of those spacious effects and the suggestion of crawling life. For Anutosh is also a person who keeps his eyes open, who has travelled extensively and who has absorbed a lot of information. Moreover he has formed a world view in which the forces of nature and spirit have a prominent place. His drawings in particular reveal that he is blessed with an imagination that needs very little encouragement to blossom exuberantly. Of all this, more than enough ends up in the paintings, which are also explorations into the possibilities of painting. What is true painting? To me it is painting which establishes its legitimacy using its own means and yet succeeds in depicting something else, something personal. In short, the sort of painting of which Anutosh's is an example – and an excellent one at that. Hans Sizoo